Een werkplek met drie schermen in een herenhuis uit 1905, zonder het pand geweld aan te doen

Boven de deur van mijn nieuwe werkkamer zit een bovenlicht met glas-in-lood in de vorm van een tulp. Ik zag het voor het eerst op een grijze middag in maart, tijdens de bezichtiging, en wist toen al dat ik daar wilde werken. Wat ik niet zag: in diezelfde kamer zaten precies twee stopcontacten, allebei in de hoek naast de schoorsteen.

Ik werk als zelfstandig adviseur voor gemeenten en zorgorganisaties. Jarenlang had ik een plek in een kantoorverzamelgebouw, maar sinds we in het Statenkwartier wonen, op een paar minuten lopen van de Frederik Hendriklaan, wilde ik thuis gaan werken. De voorkamer op de eerste verdieping leek ideaal: hoge ramen, veel daglicht, een stucplafond met een rozet waar ik nog steeds naar kijk als een gesprek saai wordt.

Wat zo’n werkplek eigenlijk vraagt

Op papier was het weinig. Drie schermen, een laptop, een laserprinter, een router en een lamp. Maar ik zit een groot deel van de dag in videogesprekken, en een wegvallende verbinding met een wethouder aan de andere kant voelt anders dan thuis een filmpje dat even hapert. Ik wilde een vaste netwerkkabel naar mijn bureau, genoeg stopcontacten zodat er geen verlengsnoer over de visgraatvloer hoefde, en het liefst niets aan de muren dat eruitzag alsof het er in 1975 op was geschroefd.

Mijn eerste idee was een opbouwgoot langs de plint. Mijn partner keek er één keer naar en zei niets, wat bij ons genoeg zegt.

Onder de vloer in plaats van over de muur

Via een kennis uit de buurt, die zelf een benedenwoning aan de Statenlaan heeft laten aanpakken, kwam ik bij een elektricien Den Haag die vaker in dit soort panden werkt. Hij liep eerst het hele huis door, van de meterkast in de gang tot de zolder, voordat hij iets over mijn kamer zei. In de kast naast de schoorsteen, waar vroeger kolen of linnengoed lagen, zag hij de route. Van daaruit konden de kabels onder de vloer naar het bureau, door een paar planken te lichten die je later gewoon terugzet.

De werkkamer kreeg een eigen groep, los van de slaapkamers. Hij legde uit dat een laserprinter bij het opwarmen even flink trekt en dat je dat liever niet op dezelfde groep hebt als de rest van de verdieping. Bij het bureau kwamen twee dubbele contactdozen en een netwerkaansluiting, ingebouwd in de plint op een plek die achter de bureaupoot wegvalt. De twee oude stopcontacten bij de schoorsteen bleven, alleen het draad erachter werd vervangen, omdat daar nog oude bedrading zat die hij niet wilde laten hangen.

Voor de schakelaar bij de deur koos ik een draaischakelaar in porseleinlook. Kleinigheid, maar je raakt hem elke dag aan.

Na een maand

Het enige wat van het werk te zien is, zijn twee witte plintdozen en een netwerkkabel die achter het bureau in de vloer verdwijnt. De rozet zit er nog, net als het tulpje boven de deur. Toen de planken terug lagen, wist ik zelf niet meer precies welke het waren.

Ik werk nu bijna een maand thuis. Op dinsdagochtend, als het stil is in de straat, hoor ik de meeuwen die van de kant van Scheveningen overvliegen. Een opdrachtgever vroeg laatst in een gesprek waar ik zat, omdat het licht op mijn gezicht zo mooi was. Dat is de oktoberzon door een raam van honderdtwintig jaar oud. Een elektricien Den Haag heeft daar niets aan gedaan, en dat was ook precies de bedoeling.