Een elektrische leaseauto op de oprit, en toen begon het puzzelen

Op een natte dinsdagochtend begin oktober stond hij ineens voor de deur in Weidevenne: een grijze elektrische stationwagen, geleased via mijn eigen bv, contract van vier jaar. Ik werk sinds 2019 als zelfstandig inkoopadviseur voor een handvol groothandels tussen Zaandam en Hoorn en rijd veel. Een stekkerauto leek me eindelijk logisch. Waar ik veel minder over had nagedacht, was hoe dat ding elke avond weer vol moest raken.

De leasemaatschappij stuurde een laadpas mee en een mail met de vraag of ik ook thuis wilde laden. Natuurlijk, dacht ik. De oprit ligt naast de voordeur, de meterkast zit in de gang, nog geen tien meter verderop. Een kabel door het keukenraam leek me voor de eerste weken prima.

Vier avonden met een kabel door het raam

Dat keukenraam heeft het precies vier avonden volgehouden. De lader die bij de auto zat trekt urenlang flink wat stroom uit een gewoon stopcontact, en op diezelfde groep hangen bij ons de vaatwasser en de magnetron. Vrijdagavond sloeg de groep eruit terwijl de vaatwasser draaide. De stekker voelde warm aan toen ik hem eruit trok, en daar ga je niet lekker mee slapen.

Een relatie uit Wormer, die al twee jaar elektrisch rijdt, vertelde dat hij een vaste laadpaal tegen de gevel had laten zetten door een elektricien Purmerend, op een eigen groep vanuit de meterkast. Dat bleek ook de route die mijn leasemaatschappij voorstelde, met één voorwaarde: de paal moest een geijkte meter hebben, zodat precies te zien is hoeveel kilowattuur er in de auto gaat.

Zakelijke stroom uit een privé meterkast

Voor een ondernemer met een bv is dat geen detail. De stroom komt van mijn eigen energiecontract, maar het rijden is zakelijk. Mijn boekhouder wilde per maand een overzicht van de geladen kilowatturen kunnen zien, zodat de vergoeding netjes onderbouwd is en er later geen discussie over ontstaat. Bij mijn leasemaatschappij loopt die terugbetaling via de app van de laadpaal, maar alleen als die paal de gegevens ook echt doorgeeft. Een goedkoop exemplaar uit een webshop zou dus niet volstaan.

Ik heb daarna zelf een elektricien Purmerend gevraagd om eerst te komen kijken, voordat ik iets zou bestellen. Op een woensdagmiddag stond hij in de gang naar de groepenkast te turen. Er was nog plek voor een extra groep, legde hij uit, maar hij wilde eerst weten hoeveel fasen er binnenkwamen, omdat dat flink uitmaakt voor de laadsnelheid. Bij ons lag er driefase, dus dat kwam goed uit.

Hij raadde een paal aan die zelf terugschakelt als de rest van het huis veel vraagt, zodat het koken en het laden elkaar niet in de weg zitten. De kabel zou via de kruipruimte naar de voorgevel lopen, met een eigen aardlekautomaat in de kast. De paal zelf kwam naast de voordeur. Dan hoeft er geen snoer over de stoep, zei hij, en met alle mensen die hier ’s ochtends naar station Weidevenne lopen is dat geen overbodige luxe.

Hoe het nu loopt

Sinds vorige week hangt de paal er. Als ik rond zes uur terugkom van een klant in Edam plug ik de auto in en laat ik hem pas na negenen beginnen, als het fornuis uit is. Aan het eind van de maand download ik het overzicht, stuur het door naar mijn boekhouder en klaar. Het kostte een paar honderd euro aan installatie bovenop de paal, en dat heb ik liever dan een gesmolten stekker.

Wat me vooral is bijgebleven: ik had die auto maanden van tevoren uitgezocht, tot de kleur van de stiksels aan toe, en aan de stroom had ik geen seconde gedacht. Als ik nu door de wijk rijd en ergens een oranje kabel uit een raamkozijn over de oprit zie lopen, weet ik precies hoe die avonden daar verlopen.